Koioteak eta oroitzapen onak bidean

Mexikoko mugara zihoan furgoneta goizeko bostetan atera zen. Estatu Batuetara ilegal moduan igarotzeko asmoa zuten bederatzi hondurastarrekin egin genuen bidea. Euren artean bi koiote zeuden (hala esaten diete paperik gabeko etorkinak AEBetaraino eramateagatik kobratzen dutenei). Bietako batekin elkarrizketa labur bat izan nuen. Mexikora zeharkatzeko baimena ote nuen galdetu zidan (ez zekien Espainiako Erreinuko seme-alabok ez dugula bisarik behar). Baietz erantzun nion. “Eta zuk, baduzu?”, itzuli nion galdera. “Bai, bai, nik ere”, berak. Gezurra esan zidan, mugara heldu baino 500 metro lehenago autotik jaitsi eta mendirantz abiatu baitziren hondurastarrak. Irakurtzen jarraitu

Advertisements

Gerrillariarena

San Pedro la Lagunatik lau bat ordu mendebaldera Quetzaltenango dago (mundu guztiak Xela esaten dio), Gallo garagardo ospetsua (oso ona) ekoizten den hiria. Hiriak ez du lerro zikin bat idaztea merezi, hankasartze txiki bat izan zen hara joatea. Pare bat gau pasa genituen bidaia osoko oherik basatienean, zulo beltz kosmiko baten modukoa zen, etzan eta berehala ohearen erdian amaitzen genuen, aldapa batean lo egiten egongo bagina bezala.

Antiguara itzuli ginen, pare bat egun gure ostatu merkean pasa eta Guatemala Hirira alde egin genuen iparraldera doazen autobusen bila. Monjas Blancas konpainiako mikrobus batean heldu ginen Cobanera (herrialdearen erdian). Han ez genuen ia ezer egin, Gaizkarekin nengoenean bezala, jan, lo eta hausnartu, zertarako gehiago… Irakurtzen jarraitu

Gaixorik dago Atitlan

Kamio-gidari jator bati samariar onarena egitea otu zitzaion gu errepide bazterrean ikusi gintuenean. Chimaltenangotik Atittlan lakuaren ertzeraino eraman gintuen, debalde.  Lakuaren inguruan dauden herrietatik handiena da Panajachel; turistei bideratutako artisautza merkatu handi bat. Bidaiatzen ari diren artisau guztien derrigorrezko geralekua dirudi.

Antiguako artisautzak prezio erdian topatu genituen bertan. ‘Regateoaren’ doktrinaren jarraitzaileentzat toki ezin hobea da Panajachel. Saltzaile tematiei iskin egitea lortu ostean Atitlan lakura iritsi ginen Irakurtzen jarraitu

Antigua, Guatemalako hiriburu zaharra

Tegucigalpako bizipen garratzak ez gintuen Guatemala Hirian gelditzera animatu. Nahiko hiri konplikatua zela zioten bidaiari guztiek eta gu gogaituta eta erdi nazkatuta geunden konplikazioetaz. Antigua ederra da eta inguru paregabean kokatua dago, Agua, Fuego eta Acatenango sumendien artean. Guatemalako hiririk politena iruditu zitzaigun, gustora geunden eta oso ostatu merkea topatu genuenez (lau euro egunean), astebete geratu ginen.

Antiguan indigenismo estetikora itzuli ginen. Izan ere, oso zaila da Ertamerikako gainontzeko herrialdeetan jatorrizko bizilagunak jatorrizko eran jantzita ikustea. Guatemalan, ordea, asko dira oraindik ohiturari eusten diotenak, hau da, mila koloredun alkondara eta zapiak harrotasunez daramatenak. Zentzu horretan, Peruko edo Boliviako jendea ekarri zidaten gogora. Irakurtzen jarraitu

Ahanztura historikoaren bidetik

Goizean heldu ginen Tegucigalpara, eta bost minutu nahikoak izan ziren jakiteko bertan ez genuela ezer egiten. Bidaiak neka-neka eginda utzi gintuen eta gutxienez gau bat geratzea erabaki genuen. Tegucigalpa hiri itsusia da, ez da lasaia, ez da atsegina, ez da oso segurua eta ez du aparteko gauzarik eskaintzen. Entzuna nuen halako zerbait topatu behar genuela, baina hala ere saikera egitea eta nire begiekin ikustea nahiago izan nuen.

Kaleko giroan Estatu-kolpearen hondarrik geratzen ote zen egiaztatu nahi nuen, eta egia esan, ez genuen tentsio politikorik sumatu, badirudi hondurastarrek eurek ere erdi ahaztuta daukatela Latinoamerikako historia garaikidearen orrialde lotsagarrienetako bat (Manuel Zelayaren aurkako kolpea eta ondorengo prozesu guztia) bertan idatzi berri dela. Irakurtzen jarraitu

Izenik gabeko kaleen hirian

Musikazaleek diote Bono U2 taldeko abeslariak “Where the streets have no name” kanta Managua bisitatu ostean idatzi zuela. Ez dakit hala izango den, baina egia da Managuan kaleek ez dutela izenik. Hori, halere, ez da berezitasun bakarra. Managua oso hiri arraroa da, ezohikoa zentzu guztietan.

Hiriak ez dauka erdigunerik, izan zuen, baina 1972an lurrikara bortitz batek ia osorik suntsitu zuen. Erdialdeko lagunek auzoetara joan ziren orduan eta pixkanaka auzo gehiago sortu ziren. Hiria handitu egin zen, zabalean. Auzo bat bestearen atzetik, auzo erraldoi bat sortu arte. Izan ere, zerbait izatekotan auzo handi bat da Managua, milioi eta erdiko auzoa. Etxe gehienak baxuak dira, ez dute bi solairu baino gehiago eta eraikin altu bakarrak Gobernuarenak dira. Irakurtzen jarraitu

Ez dago zelai urdinik Bluefieldsen

Managuatik bus bat hartu genuen gauez. Goizaldeko 2.30ean heldu ginen El Ramara, lorik egin barik gure hankak ozta-ozta sartzen baitziren eserlekuetan eta aurreko tokiak egokitu zitzaizkigun, beraz, gelditzen ginen bakoitzean pertsona guztiek ukitu egiten gintuzten autobusetik irteteko. Gainera, txoferrak emakume itxuradun kakatua bat zeraman ondoan eta elkarrizketa osoa irentsi behar izan genuen.

El Raman ia lau ordu itxaron behar izan genituen Bluefieldsera zihoan lehen txalupa irten arte. Han egon ginen, teilatu ziztrin baten azpian, egurrezko banku batean eserita ipurdia gogortzen. Eta kanpoan, euria barra-barra. Txalupa ez zen erosoagoa izan. Tokirik txarrenak eman zizkiguten eta blai eginda amaitu genuen, erabat bustita eta ni, hotzez hiltzear. Irakurtzen jarraitu